Uuuuuśmiałem się trochę. Z siebie. Czy myślicie, że jestem taki poważny na jakiego wyglądam? Nic podobnego. Poważny kiedy trzeba. Najczęściej jednak jestem żartownisiem. Poczytałem trochę blogów i stwierdziłem, że ja biorę czasami to wszystko na serio, zbyt serio. Czasami jednak trzeba spoważnieć, kiedy dowiadujesz że dwa lata starsza koleżanka jest ciężko chora na r a k a i nie chce nikogo znajomego widzieć. Wtedy nie chce się śmiać. Zaczynasz zastanawiać się nad sensem życia, nad jego kruchością. Wtedy jednak mobilizuję swoje najbliższe otoczenie do profilaktyki. Jak? a to dłuższe wywody.
poniedziałek, 20 sierpnia 2007
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
2 komentarze:
Na lekcjach u Pana profesora też było śmiesznie, ale również było trochę strachu na kartkówkach. pozdrowienia Michał Ś.
Zastanawianie się nad sensem życia, następuje nie tylko w obliczy zagrożenia życia bliskich osub, czy nawet własnego, ale w momencie kiedy spostrzerze ogrom zniszczenia jakie niesie masowa zbrodnia z przeszłości i śmierci teraźniejszości. Szybsze zrozumienie życia jako punktu na osi czasu i możliwości opuszczenia tego swiata w następnej hwili, pozwala człowiekowi, na pełniejsze wykorzystanie czasu otrzymanego i życie prawdzimym życiem, a nie bycie cieniem człowieka.
Prześlij komentarz